Ontmoetingen Afdrukken


     ToekomstAcademie

          "New Dutch Connections"

De vraag om hulp voor vluchtelingen in ons land is groot en omdat
wij daar ook ons steentje aan wilden bijdragen hebben we met
elkaar gezocht hoe wij dat het beste zouden kunnen doen.
De meesten zijn te oud om zich er lichamelijk voor in te zetten,
maar we hebben samen een mooie weg gevonden. Enkele dagen
per week stellen we in ons klooster in de Waterstraat in Utrecht
de grote zaal en de koffiemachine beschikbaar voor het NDC,
voor de ToekomstAcademie en met grote aantallen wordt daar
elke week gebruik van gemaakt. Er is goed contact met iedereen
en allen worden telkens met plezier verwelkomd!

 mages/fotos/actueel/ndcpremiere1.jpg
Nu na drie maanden werden we uitgenodigd voor de première van
de Toekomstdromen, dromen verfilmd door vrijwilligers met behulp
van coaches en maatjes. De contactavond die met hen was
georganiseerd bij de HKU werd druk bezocht door bedrijven en
andere belangstellenden. Het was er mudvol en er was enthousiast
en levendig contact: hét moment waarop de jongeren hun
toekomstdromen presenteerden in persoonlijke videoclips.
  
Van stewardess tot profvoetballer, van verpleegster tot
ICT-medewerker, van kapper tot groentekweker:
samen met hun coach en maatje zijn zij op bezoek gegaan bij een
leermeester, iemand met hun droomberoep bij wie ze een kijkje
achter de schermen mochten nemen.
Deze jonge mensen haalden al hun kwaliteiten uit de kast en gooiden
hun talenten in de strijd om ons en de wereld te laten zien wat ze in
huis hebben. De moed en het vertrouwen dat ze stellen in ons en in
ons land is heel groot en na afloop zeiden we tegen elkaar:
        de wereld kan niet kapot als er zoveel goede wil,
                       hoop en verwachting leeft.
                            
                                  ********
 
        Ontmoeting op straat


Na de koorrepetitie in de Augustinuskerk lopen we elke week langs een
homo café. We wensen ze altijd even een goede avond toe.
Deze week kwam een van de jongens achter ons aan en riep:
"Mag ik even brutaal zijn?"  Je verwacht dan altijd van die opmerkingen:
'bent u een non?' en 'waar woont u'? Altijd hééél beleefd!  
"Weet u", zei hij, "ik ben ook katholiek. Ik was misdienaar, acoliet en 
hielp de koster. Nu ben ik voor mijn studie naar Utrecht verhuisd en 
ben uitgeschreven uit mijn kerk en ergens weer opgegeven, maar dat 
zit ergens aan de andere kant van de stad, nu heb ik alles maar een 
beetje losgelaten, maar het probleem is; ik heb een oma die voor 
mij bidt, zij heeft haar kamer vol met beeldjes staan....
Ze laat mij niet zomaar los".

We hebben even met hem staan praten.
Ik wil maar zeggen: Oma's zijn heel belangrijk voor hun kleinkinderen!

                    images/fotos/actueel/bente3.jpg

                             ************** 

          Mark in Rome

    
images/fotos/actueel/straatnieuws_nov.2015.jpg
images/fotos/actueel/mark_vertelt6.jpg

 Op 6 november 2015 kwam in het Straatnieuws en in Dagblad
 Trouw geweldig nieuws: 
Een interview van Straatkrant verkoper
 Mark met niemand minder dan Paus Franciscus.
 Het was feest op de redactie, de reacties waren overweldigend, 
 de verkopers enthousiast, de kranten vlogen weg....
 Wij, als vrienden en overburen van de Straatkrant redactie,
 werden bij het feest op het kantoor op de Oude Gracht uitgenodigd.
 In optocht trokken we richting Stadhuis, waar de burgemeester Mark
 en de redactie ontving onder grote belangstelling van de landelijke pers.

 images/fotos/actueel/mark_vertelt5.pngimages/fotos/actueel/mark_vertelt1.jpg

 Half januari 2016 kwam Mark persoonlijk bij ons op bezoek om te
 vertellen van zijn ervaringen in Rome en om zijn van de Paus
 gekregen "rozenkrans" te laten zien.
 Deze rozenkrans is binnenkort te zien in het Catharijne Convent
 in Utrecht bij de tentoonstelling over Franciscus van
 5 maart tot 5 juni 2016.

                                     *******


    images/fotos/tijdschrift/augustinessen_utrecht.jpg

*  Een wonderlijke ontmoeting.

’n Tijdje leden werd ik opgebeld door een echtpaar uit Sittard.
Hij, Math  vertelde  dat hij en z’n vrouw Annelie zo’n veertig jaar
geleden bij ons op de Bambino- kleuterschool  in Sanderbout –
Sittard  hebben gezeten.Hij had een artikel over ons van Casella
gelezen in het A.D. en was op zoek gegaan  naar mijn adres.
Ze wilden graag ’n keer op bezoek komen om oude herinneringen 
uit de kleuterklas op te halen. En of ze iets uit Rome voor ons
konden meebrengen, want ze gingen  eerdaags naar Rome en
zouden zeker naar de Augustinus- en de Monicakerk gaan.
Beiden hebben veel belangstelling voor de Augustijnse spiritualiteit. 
Het werd een verrassend bezoek. Bijzondere verhalen kwamen op
tafel en ze lieten een plakboek zien met foto’s en verhalen uit die
tijd. Op een foto zag je ze allebei zitten aan hetzelfde tafeltje.
Twee vierjarigen, die nu hun 25 jarig huwelijksfeest gaan vieren!!
Ze  waren in Rome in beide kerken geweest en hadden ook een
klooster bezocht van zusters Augustinessen, waar we de hartelijke
groeten van kregen en we mochten daar op bezoek komen.
Ze hadden allerlei plaatjes en boekjes enz. meegebracht.

Toen kwam er nog een heel verrassend verhaal: Math vertelde
dat hij als negen-jarig jongetje ooit een fotorolletje had gevonden,
dat naast de vuilnisbak had gelegen op de stoep bij ons klooster in
Sittard  “Ik weet nóg niet wat me toen  bezield heeft, om het op
te rapen en waarom ik het  40 jaar op m’n kamer heb bewaard!!!!”,
zo zei hij.  Hij had  de foto’s nu ontwikkeld en bracht ze mee.
Foto’s van onze zusters, die op vakantie waren in Frankrijk en
die nog nooit iemand had gezien en  waarvan de meesten
ondertussen overleden zijn. Ook van Parijs, met schitterende
oude auto’s rijdend in hartje stad.

De foto’s zijn natuurlijk van hand tot hand gegaan.


    images/fotos/actueel/parijs_jaren_50.jpg.bmp


Een jong gezin kwam bij ons in de kapel. Paultje van 3 mag een
paar kaarsen opsteken. "Voor wie steek je die kaars op?" 
"Voor mamma!"  "En de tweede kaars voor wie is die? "
"voor Sinterklaas, dat hij de weg mag vinden" 
En dát hopen we allemaal!

                       images/fotos/actueel/4_vrijwilligers_1.jpg.jpg

Voor Pasen werden we weer aangenaam verrast met bezoek van
goede vrienden met goede gaven o.a. Paaseieren uit het Gooy,
bloemen groente en fruit uit Westland, krentebrood van enkele
vaste adressen. We hebben ervan genoten en met ons veel gasten. 

                                  _________________
 
“Zuster mag ik u wat vragen?”

In de stationshal, vlak voor het vertrek van de trein, spreekt een
aardig, ik denk Surinaams meisje, mij aan.
“Bent u nu heel uw leven
in het klooster geweest, had u nou nooit eens zin om eruit te gaan?”

Hoe antwoord je dan in een paar minuten als de trein op vertrekken
staat.
Ik bedacht maar snel  een wedervraag:“Heb je een vriend?
Houd je van hem?” 
“Willen jullie voor je hele leven bij elkaar blijven?”
Antwoord was heel stralend: ”Ja natuurlijk”
“Kijk”, zei ik, “zo was het ook met mij, ik hield van deze manier van
leven van deze zusters, en ben er nog steeds.
Maar, en dat geldt ook voor jou, dat gaat niet zo maar vanzelf,
daar moet je iedere dag aan werken om elkaar niet los te laten.
Ik zou nog een heel verhaal hebben kunnen houden, maar de trein
stond op vertrekken, wij zwaaiden naar elkaar, zij in de trein,
ik in de taxi die me op kwam halen.

                         ***************

           images/fotos/actueel/genieten.jpg

Op een warme vakantiedag, nadat we een mooie tentoonstelling
hadden bezocht, was het echt even tijd voor een ijsje buiten op
een bankje in een drukke marktstraat.
Op een bank,  rondom een grote boom die fijn schaduw bood,
werd ik al gauw aangesproken:
“Een zuster met een ijsje, zo maar buiten op een bank, daar
dachten wij vroeger toch heel anders over.
Het bleek dat mevrouw in een streng gelovig milieu was groot
gebracht en nog steeds leefde met de gedachte dat je eigenlijk
niet blij kon leven en dat de “Heere God” een strenge God was,
die je te verantwoording zou roepen aan het eind van je leven.”
Al likkend aan ons ijsje, zaten we op een ogenblik hartelijk te
lachen omdat ik, vanuit een heel andere visie, ervan overtuigd was,
dat God geen rekenmachientje had, en alleen maar blij was dat wij
in die eeuwige vreugde konden binnengaan.
Toen we uit elkaar gingen, gaf zij mij een hand met een briefje erin
om op het ijsje te trakteren.!.

                                       *******  

               images/fotos/actueel/margrietveld.jpg.jpg

“Mama, mag ik die bloemen aan de zuster geven?”
Mij werd op een parkeerterrein een bosje bloemen aangeboden door 
een meisje van een jaar of negen, dat zij net geplukt had om mee
naar huis te nemen.
Tegelijk stond ik omringd door drie generaties: oma, moeder en
dochtertje.
“Ja” zei oma, “wij komen uit Limburg en ik wil mijn kinderen
zo graag laten zien, dat er overal mooie kerken zijn”
(we stonden voor een groot neo - gothisch kerkgebouw, dat natuurlijk
gesloten was, maar waar de tuin erachter beheerd werd door een
nieuwe leefgroep, en uit de “pluktuin” had het meisje bloemen mogen
plukken.
En nu, boven verwachting zagen zij dus nu toch ook nog een
“echte zuster”!


                                   ***

  images/fotos/actueel/jan_meijenstraat_utrecht.jpg.bmp

Een zuster liep in Utrecht langs de bushalte.
Bij de bushalte zat een moeder met een kindje
met het syndroom van Down.
"Dag oma", klonk het. Toen de zuster niet reageerde,
nog een keer: "Dag oma", en voor de 3e keer: "Dag oma",
toen drong het tot de zuster door,
dat zìj weleens die oma zou kunnen zijn.

                        images/fotos/actueel/wedstrijd_fc_utrecht.jpg.jp

Op uitnodiging van de voorzitter van FC Utrecht kregen de zusters
een vrijkaartje voor de wedstrijd FC Utrecht / FC Groningen.
Ze zaten eerste rang.  Succes verzekerd!


Een andere zuster stapt in de trein na een drukke, volle dag.
Een lange reis voor de boeg, ze denkt: Rustig in een hoekje,
ogen dicht, lekker slapen.
"Dag zuster Mul" klinkt het. Ze kijkt op, ziet een zwerver
die haar aankijkt en duidelijk bij de stem hoort.
zuster Mul: "U moet me wel even helpen, ik herken u niet."
"Nee, dat kan kloppen, want ik heb bij uw broer op school gezeten
en die zei dat hij een zus had die non is en u lijkt sprekend op
uw broer. Ik wil graag met u praten, want ik zit in de problemen."
Deze 'toevallige' ontmoeting heeft een vervolg
tot op de dag van vandaag.

Een verhaal van lang geleden.

Zuster Kandelaar werkte voor de dak- en thuislozen in Amsterdam.
Iemand kwam, na lange tijd van afwezigheid
terug in Amsterdam, kreeg een kale kamer maar had verder niets.
Zuster Kandelaar zocht met hulp van bekenden
alles wat nodig was bij elkaar. 
's Avonds om half 9 belde hij aan in de Warmoesstraat. 
zr. Kandelaar: "Je hebt nu toch alles?" 
"Nee, ik heb nog geen kruisbeeld
en als Hij er niet hangt ga ik niet liggen." 
 

                             ******************************